De Van Willige’s op Wereldreis

s’ Ochtends gaan we terug naar de Moeraki Boulders. Zouden ze nu ook nog te zien zijn? Ja, gelukkig! Ze zijn bijna perfect rond en er staan prachtige patronen op in groen en geelbruin. Het is een uitdaging om erop te klimmen zonder nat te worden. Ik neem Jolie op de arm, en time net verkeerd, waardoor we allebei een flinke plens zeewater over ons heen krijgen. Jolie kan er wel om lachen, gelukkig! De stenen zijn fascinerend!

We gaan nog even bij een kleine  vuurtoren kijken. Misschien zijn daar wel pinguins? De meisjes kijken (heel stilletjes) met hun verrekijkers vanuit het bespiedershuisje. Geen pinguins, wel wat spelende zeeleeuwen. We lopen terug de helling op. De meisjes zijn moe. Twee gepensioneerde wandelaars spreken ons aan in het Engels. Het blijken Nederlanders uit Lelystad. Ze vertellen dat vlak om de hoek een pinguin in z’n eentje zit en dat je er heel dicht bij kunt komen. Ik ga terug naar de camper en Remco besluipt de pinguin en schiet een paar prachtige close-ups. De pinguin bleef op z’n gemakje poseren.

We komen aan op een camping in Timaru, waar de faciliteiten opnieuw schitterend mooi zijn. De meisjes rennen naar de speeltuin en naar het springkussen, waar ze algauw een jongetje en een meisje als speelkameraadjes hebben. Boven de speeltuin ontstaat tegen de wolkenlucht een prachtige zonsondergang.

Kate (de vrouw die ik gisteren ontmoette) woont in Timaru. Ze heeft al gemaild, en ik mail meteen terug, hopende op een uitnodiging, maar helaas, ze leest de mail pas een dag later en dan zijn ze al weer op weg naar Akaroa. Jammer!