De Van Willige’s op Wereldreis

Jolie en ik gaan warm ontbijt halen op de camping. Scrambled eggs, bacon, worst en…. Pannenkoekjes! We krijgen van die grote plastic bakken mee, waar we uit eten. De meisjes hebben alleen pannenkoekjes en ei, maar een stukje worst lusten ze ook wel. Het smaakt heerlijk!

We zitten hier in de woestijn. Het is meteen heet, maar door een harde, koele wind, merk je daar weinig van. Zonnebrandcreme! Maar er is hier zelfs een speeltuin, een speeltuin in de woestijn! Het is hier zo droog, dat ik het gevoel heb alsof ik de hele tijd vliegtuiglucht inadem. De haren van de meisjes zijn er helemaal statisch van. In de supermarkt hebben we een pakket met 24 flesjes water gekocht en voor vertrek krijgt iedereen een eigen flesje. Drinken maar!    “De camper slurpt benzine.” zegt Remco. Hij rijdt 1 op 4, en als we een heuvel opgaan, verbruikt hij zelfs 1 op 1! Remco ziet de wijzer van de benzinemeter bijna teruglopen.Ik ben gefascineerd door al die mooie vrachtwagens die hier rijden en probeer al rijdend een verzameling foto’s aan te leggen.    We komen tegen zonsondergang aan bij de Grand Canyon. We installeren ons, eten en hopen de laatste glimp van de zon te zien. Dat lukt, maar heel veel is er niet meer te zien. We merken wel iets van hoe diep en hoe groots het is. De foto’s zijn helaas bewogen; er stond een knopje verkeerd op het fototoestel. We gaan morgenochtend weer kijken, want we slapen in het park. Net als honderden anderen.

Als we terug willen lopen, treffen we een echtpaar, David en Laura uit Seattle. Hij blijkt ranger te zijn en is hier om andere rangers op te leiden. Ze bieden aan ons naar onze camper terug te brengen met hun auto (graag!) en ze komen nog even binnen. De meisjes laten telkens allerlei speelgoedjes en tekeningen zien. Hun manier van Engels praten.