De Van Willige’s op Wereldreis

We overnachten op een van de campings van de Grand Canyon. Het is lang niet zo spannend als ik dacht, met tweehonderden op een groot stuk terrein.  

We lopen door stukjes bos heen naar de Grand Canyon en ook nu weer is het een waanzinnig indrukwekkend schouwspel! Wat een grote kloof. 16 kilometer tot aan de overkant en ruim een kilometer diep! En helemaal onderaan stroomt een bruin/groene rivier, de Colorado, die het uitslijten van deze kloof veroorzaakt heeft.     In een van de toeristen-uitkijkposten zit een winkeltje. Ik vind daar een boek: Death in the Grand Canyon. Het blijkt te gaan over alle mensen die sinds de jaren ’50 omgekomen zijn bij de Canyon. Ik lees een paar verhalen en ben gek genoeg gefascineerd. Van stomme ongelukken, uitglijden, auto niet op de handrem tot waaghalzerijen (van steen tot steen springen) die niet goed aflopen.  

De meisjes krijgen een viewmaster, je weet wel, zo’n ouderwetse kijker met een draaicirkel met dia-plaatjes erin. De plaatjes zijn van de Grand Canyon. Kunnen we ze nog ’s terug kijken.  We rijden met de camper naar Desert View. Daar is een bijzondere uitkijktoren gebouwd, waarmee je uitzicht hebt over de volle lengte van de canyon. Prachtig.  We rijden door met aan onze linkerhand vele kilometers van het Navajo-reservaat. Hier en daar een huisje, een trailer. Het ziet er troosteloos uit. Hoe zou het zijn om daar te wonen?  

We komen aan in Tuba City. Maar helaas, er is geen plaats op de camping. Dat is een zware tegenvaller, want het is al laat en het begint al te schemeren. De eerstvolgende camping is weer zo’n 40 kilometer verderop in het plaatsje Page. We verzamelen alle moed en rijden door. De meisjes vinden het wel geinig, in het donker rijden. Ze kunnen de lampjes boven hun hoofd aan doen en we eten alvast wat koekjes en chips. In Page treffen we een grote camping aan, maar ook die is gesloten. We kunnen gelukkig wel op een plek gaan staan, voor de ‘late arrivals’. Phew, toch nog een goed plekje om te staan. Gauw een diepvriesmaaltijd in de magnetron en de meisjes nog even laten spelen.