De Van Willige’s op Wereldreis

De meisjes nemen ’s ochtends opvallend makkelijk afscheid van Jasmijn. Zouden ze eraan beginnen te wennen dat de contacten van korte duur zijn?

Het park Sequoia begint met een flink slingerende weg omhoog. Remco moet alle zeilen bijzetten om bovenaan te komen. We zijn nu in een park aangekomen waar beren zijn. Of we al het eten goed willen afschermen en vooral niet buiten laten slingeren. Dat trekt beren aan. Maar goed dat we hier niet ’s nachts blijven! We kijken rond bij de enorme Sequoia’s. Het zijn hele lange, hele dikke bomen met een mooie roodbruine bast aan de buitenkant, die opvallend zacht aanvoelt. Iets verderop staat de allergrootste: de General Sherman. Een zanger (net zo lang als ik) in een lange zwarte jas laat zich er stoer bij fotograferen, terwijl ik met zijn vrouw sta te kletsen. Als hij hoort dat ik ook zing en saxofoon speel en hoort dat ik uit Holland kom, krijg ik een ‘hug’. Terug lopen we nog een keer door een omgevallen boom heen, waar ze een gat in hebben gezaagd. Geeft even heel duidelijk aan hoe breed die bomen zijn!Bij een van de laatste uitkijkpunten zien we de prullenbakken staan waar beren niet in kunnen komen. En als ik wat verder kijk in de sneeuwlaag naast de parkeerplaats, denk ik berensporen te zien in de sneeuw. Het is nu wel wat dichtbij.We rijden het park weer uit. Deze weg is beduidend makkelijker te rijden. Die zullen de reisbussen wel nemen, vermoeden we.We komen rond 20.00 uur aan bij een camping, maar oh wee, er hangt een bordje dat ze geen late arrivals na 17.00 uur accepteren. Ja hoor! Daar staan we dan, met twee kleine kindjes. We besluiten nog een kilometer of 16 door te rijden naar Oakhurst. Het is even zoeken, maar uiteindelijk vinden we daar een camping waar we nog wel welkom zijn. We parkeren in het donker, eten een lekkere diepvriesmaaltijd en laten de meisjes nog lekker even spelen. Ze hebben duidelijk nog energie over!