’s Ochtends vertrekken we uit Dunedin, nadat we nog even met opa en oma en Oma Nettie aan de telefoon hebben gehangen. “Alsof jullie naast ons staan.†zeggen ze allemaal.
We rijden naar het Otago Peninsula (schiereiland) en hopen nog een paar pinguïns en albatrossen te zien.
De rit op het schiereiland is erg inspannend voor Remco: pal langs het water, erg smal en geen enkel hek langs de weg. Hij is blij als we er zijn.
We gaan met een stel biologen naar de broedplaatsen van de Yellow-Eyed Pinguïns kijken. Ze zijn erg zeldzaam. We moeten heel stil zijn, terwijl we via loopgraven de bespiederhutjes ingaan. De meisjes zijn heel goed stil en krijgen er complimentjes voor van de Amerikanen in onze groep.
We rijden naar het laatste uiteinde van het schiereiland om wat albatrossen te zien, maar helaas zijn die er nauwelijks. Toch zweeft er af en toe een over ons hoofd, maar zo hoog dat we het niet op de foto kunnen vastleggen. We gaan weer terug en op weg naar Moeraki.
Moeraki staat bekend om z’n prachtige en merkwaardige ronde stenen (boulders) op het strand. Als we er aankomen, is het zo koud en aan het waaien, dat alleen Remco even op het strand gaat kijken en alvast foto’s neemt. Morgen staan ze misschien bij vloed teveel onder water.
Op de camping in Moeraki ontmoet ik nog Kate, die met een Maori, Sam, is getrouwd. Ze vinden het heel bijzonder dat het Nieuw-Zeelandse boek dat ik aan het lezen ben (Kerewin) Maori-taal bevat dat achterin het boek vertaald is in het Nederlands. Kate is bezig met een massageopleiding en vindt mijn werk (NAET) ook erg interessant. We houden email contact.
Start discussion »
Leave a Reply